Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Oda do radości - interpretacja

Geneza utworu„Oda do radości” to znany poemat Fryderyka Schillera, który powstał w Weimarze w 1785 roku. Muzykę do tekstu Schillera skomponował Ludwig van Beethoven, który uczynił z niej finałową część swojej słynnej „IX Symfonii”.

Obecnie
Interpretacja utworu„Oda do radości” to wielki manifest pokoleniowy, niejako krzyk generacji, do której należał Friedrich Schiller. Radość jest tu czytelną alegorią wolności. Chodzi o wolność rozumianą w kategoriach uniwersalnych, nie tylko zatem o obalenie ziemskich tyranów i zapowiedź powstania społeczeństwa ludzi stanowiących o sobie samych, ale również o wolność intelektualną i duchową.

Schiller pokazuje w „Odzie do radości” niejako ideał republiki marzeń. Wartością szczególnie podkreślaną w tekście
Analiza utworu„Oda do radości” Schillera to patetyczny utwór stroficzny z wyodrębnionymi partiami chóralnymi. Mamy tu do czynienia z rozbudowaną apostrofą do radości. Ważnymi figurami są peryfrazy – określanie radości kolejnymi metaforycznymi imionami: „iskra bogów”, kwiat Elizejskich Pól”. Metafory te niosą bardzo pozytywny ładunek emocjonalny. Radość jawi się tu jako najwyższy ideał i zyskuje znamiona niemal metafizyczne. Jest bowiem atrybutem bogów.

Styl tekstu posiada nacechowanie